Afscheid nemen

Misschien een beetje dramatische titel, maar afscheid nemen is wel iets wat de laatste tijd vrij centraal staat bij ons. Afgelopen zaterdag hadden we een begrafenis van mijn oma. Ze was 96 jaar, dementerend en volledig afhankelijk van de verzorging en verpleging van het verpleegtehuis waar ze verbleef. Als je, net als mijn oma, eigenlijk niets meer zelfstandig kunt doen en je geheugen je al lange tijd geleden heeft verlaten zelf zo dusdanig dat je eigenlijk alleen nog maar eet en slaapt en er bijna geen contact meer mogelijk is, dan is er nog maar heel weinig tot geen sprake meer van levensvreugd. Ondanks dat het verdriet er is van het afscheid nemen heb ik er vrede mee dat ze er niet meer is. Dat ze rust heeft en geen pijn meer heeft.

Continue Reading