Zwangerschap week 13 t/m 27 (tweede trimester)

Het eerste trimester is achter de rug en dat luchtte op! De eerste weken heb ik vooral als erg onzeker en onwerkelijk ervaren en leefde ik tussen hoop en vrees. Voor meer info daarover klik dan hier. Daarnaast gebeurt er van alles in je lichaam wat ook niet echt zorgt voor een stabiele persoonlijkheid ;). Maar gelukkig, het tweede trimester is aangebroken wat betekent dat de misselijkheid op de achtergrond ligt en er meer zekerheid is en het voorzichtige genieten kon beginnen.

Hier ben ik 18 weken in verwachting en het buikje begint al zichtbaar te worden!

Hoe ik me voelde

Ik heb het geluk gehad dat ik tot dusver eigenlijk zonder al te veel problemen de zwangerschap heb doorlopen. Lichamelijk gezien dan. Ik heb alleen wat last van huiduitslag op mijn gezicht en heb af en toe wat pijn in mijn heupen/bekken wat na twee bezoekjes aan de fysiotherapeut weer verholpen was en gelukkig niet lang aan hield. Ohw ja en af en toe misselijk als ik aan het koken was of in de ochtend mijn brood moest smeren. Serieus ik heb zowat de hele zwangerschap nauwelijks BROOD! kunnen zeggen, zien of ruiken zonder over mijn nek te gaan/te kokhalzen haha. Maar dit zijn allerlei onschuldige dingen die er nou eenmaal bij horen. Ik had bijvoorbeeld geen last van overmatige vermoeidheid, of extreme misselijkheid waarin je elke dag meerdere malen boven het toilet hangt of zo. Dit is me gelukkig allemaal bespaard gebleven. Anderzijds had ik ook niet de positieve punten die een zwangerschap lichamelijk gezien met zich mee neemt. Zo zou je tijdens de zwangerschap mooi dik haar krijgen, een mooie gladde huid hebben (ik kreeg juist last van een milde vorm van rosacea), mooie sterke nagels krijgen en zouden je borsten een paar cuppen groeien. Maar helaas, geen van deze positieven dingen kreeg ik ;-)!

Wel had ik last van mijn mentale gesteldheid. Ik had een kort lontje, was onzeker over van alles en nog wat en was wat labieler dan normaal. Hormonen kunnen vreemde dingen met je doen! Ik ben sowieso wel een gevoelige meid maar deze weken was ik wel heel labiel. Van heel blij naar heel verdrietig en dat schommelde steeds. Ik kon om de simpelste dingen huilen bijvoorbeeld toen ik met 16 weken klaar was met het traject van moeders voor moeders en ik de blauwe kratten definitief moest inleveren. Ik heb GEHUILD, haha!

Verder merkte ik in het twee trimester dat mijn buikje begon te groeien en mijn kleding steeds strakker begon te zitten. Ik kocht in mijn eerste zwangerschapskleding en de eerste spulletjes voor de baby! Ik kreeg meer energie en voelde me goed!

Daarnaast zijn er ook weer enkele mijlpalen te benoemen:

Kindje voelen

Met 17 weken voelde ik voor het eerst een soort plop rechtsonder in mijn buik. Ik was de laatste tijd al erg gefocust of ik iets zou voelen want ik was al wel een beetje gegroeid maar had het kindje nog niet gevoeld. Die *PLOP* die ik voelde leek op een soort luchtbel die plopte! Heel bijzonder en heel onwerkelijk. De weken erna wist ik pas zeker dat deze plop de baby was omdat ik het steeds vaker ging voelen. Al kon het op dat moment eigenlijk ook niet missen want het voelde echt anders dan rommelende darmen.

Pretecho

De tweede mijlpaal was de pretecho met 18 weken. Al vrij snel was ik ervan overtuigd dat ik heel graag het geslacht van het kindje wilde weten. Een eerste zwangerschap is sowieso al erg spannend en allemaal nieuw en als ik dan ergens duidelijkheid over kon krijgen vond ik dat alleen maar prettig. Gelukkig stond mijn man er ook zo in. Ik vond het op één of andere manier fijn om te weten wat het geslacht was omdat ik me voor mijn gevoel meer kon binden met het kindje. Stiekem maak je toch een bepaalde voorstelling van een jongen of een meisje. Daarnaast vond ik het praktisch want nu konden we gericht nadenken over de naam, het geboortekaartje en konden  we de kleertjes, het speelgoed en de slaapkamer er een beetje op afstemmen. Ik had zelf geen voorkeur voor een jongen of meisje al dacht ik wel dat ik als vrouw het makkelijker zou vinden om me te kunnen inleven in een dochtertje omdat je van dezelfde planeet komt en ik dol ben op al die lieve, vrolijke kleertjes, maar goed dat terzijde!

Na wat research op internet hadden we een afspraak gemaakt bij een echobureau (een pretecho wordt in de regel niet gemaakt door een verloskundigenpraktijk). Het was even zoeken en kwamen bijna te laat wat zorgde voor wat bekvechten voor die tijd haha, niet de meest romantische manier ter voorbereiding op zo’n bijzonder moment. Misschien waren het wel de zenuwen ;-). Bij aankomst werden we vriendelijk onthaald en ging de echoscopist gelijk aan de slag. We hebben ruim 30 minuten kunnen genieten van ons actieve en lieve baby’tje. Het geslacht was mooi te zien op de beelden en we waren helemaal verliefd! We kregen een paar printjes mee van de baby en we kregen ook digitaal heel wat foto’s en een filmpje toegestuurd. Helemaal in de wolken gingen we gelijk nog even door naar de Prénatal om de eerste setjes kleding te kopen! We wilden het geslacht wel vertellen in onze omgeving, want de hele tijd zo geheimzinnig doen vonden we vervelend. Mensen gaan toch steeds raden en misschien verspreek je, je dan. We hadden het idee om iedereen het op mijn verjaardag te vertellen want dan hadden we ook de 20 weken echo achter de rug waar ook het geslacht te zien zou zijn en nogmaals bevestigd zou worden. Maar ook nu konden we onze mond weer eens niet houden en hebben het onze ouders, broer en zussen vrij direct verteld zonder speciale poespas! We zeiden gewoon we krijgen een ……………….! En lieten dan vol trots de net gescoorde kleertjes zien! En ondanks dat het niemand natuurlijk iets uitmaakte wat het zou worden werden we toch gefeliciteerd ;-).

Hier ben ik 21 weken in verwachting en sta in de babykamer die net gestuct is.

20 weken echo

De twintig weken echo was een spannend moment. We hadden bewust niet gekozen voor een prenatale screening (daarbij wordt de kans bepaald dat je baby een aangeboren afwijking heeft) die je vanaf 13 weken kon doen, want het zijn slechts kansberekeningen en je loopt het risico dat je dan in een hele medische molen terecht komt. Dit maakte wel dat de twintig weken echo extra spannend was want hier zouden we horen of ons kindje ‘goed gekeurd’ zou worden. De echoscopist ging heel zorgvuldig te werk (dit vond ook niet plaats bij de verloskundigenpraktijk maar was uitbesteed aan een andere organisatie). Het kindje werd van top tot teen gescreend en gelukkig zei hij steeds dat het er goed en gezond uit ziet. Hij zag geen vreemde dingen. Tot op het laatste moment. Toen zei hij dat er bij de navelstreng niet 3 maar slechts 2 aderen liepen tussen moeder en kind. Dit was ongebruikelijk en zou kunnen wijzen op een kindje met een afwijking. We werden doorgestuurd naar de gynaecoloog in het ziekenhuis die zou nogmaals het kindje zorgvuldig zou controleren. Op de terugweg in de auto waren we niet direct heel blij omdat er toch wat onzekerheid was wat zorgde voor een vreemd en onbehagelijk gevoel. De gynaecoloog waar we later die week geweest waren bevestigde de 2 aderen in plaats van 3 maar gaf aan dat dit niets hoefde te betekenen. Misschien een kindje die wat kleiner zou zijn bij de geboorte maar niets om ons zorgen over te maken. Hij had ons gerustgesteld en we konden weer genieten van de verdere zwangerschap.

Gender reveal cake

Alleen onze ouders, broer en zussen waren op de hoogte van het geslacht van ons kindje, maar onze vrienden en de verdere omgeving niet. We besloten het geslacht van ons kindje kenbaar te maken aan onze vrienden op mijn 30e verjaardag en in de week daarna het ook aan collega’s en kennissen te vertellen. Maar eigenlijk alleen als ze er specifiek om vroegen, want we vonden het niet zo nodig om het van de daken te schreeuwen. Wij vonden het voor onszelf gewoon fijn om te weten!

De gender reveal cake heb ik bij een banketbakker laten maken en heb deze ’s avonds bij de koffie en thee aangesneden in het bijzijn van onze vrienden. Mijn man en ik vonden het een ontzettend leuk moment! En onze vrienden waren ook erg nieuwsgierig terwijl ‘de uitslag’ natuurlijk niemand écht wat uitmaakte. Zelf had ik met 6 weken al een sterk voorgevoel wat het zou worden en dit bleek ook nog te kloppen bij de pretecho! Ook de verloskundige had met 13 weken een juiste voorspelling gegeven. Maar bij het aansnijden van de taart waren er toch wat vrienden die er naast zaten. Tja, je hebt 50% kans natuurlijk. Er werden allerlei bakkerspraatjes bij gehaald over mijn buik en mijn oneffen huid en de Chinese horoscoop etc. maar die verhalen gaan niet altijd op. Voor nu houd ik nog even voor me wat het geslacht wordt. Over een paar weken en misschien nog wel eerder verwachten wij de lieve baby dus dan komt het vast en zeker online!

Suikertest

Met 24 weken moest ik nog naar het ziekenhuis om een suikertest af te laten nemen omdat ik een grotere kans had op zwangerschapssuiker omdat ik PCOS heb/had. Ik moest nuchter naar het ziekenhuis toe om bloed te laten prikken. Mijn suikerwaardes werden geregistreerd. Toen moest ik een flesje van 200 ml met een super zoete smaak naar binnen gieten, alsof ik pure ranja zat te drinken! IEUW! Maar ik dacht niet lullen gewoon atten dat drankje. Doe maar net alsof het een flügel is! En dat deed ik. De dame van de prikpost zei:”Wauw dat doe je snel!”. Maar ja ik had ook wel dorst en honger want ik was al 24 weken zwanger en had gewoon mega trek omdat ik de dag nuchter moest beginnen. Alles wat ik dan binnen kreeg vond ik prima! Na het innemen van het drankje kreeg ik nog een bekertje water om de smaak weg te spoelen en toen moest ik een uur wachten om vervolgens nogmaals bloed te laten prikken, en na weer een uur wachten herhaalde zich dit proces. Dit alles was nodig om te zien of mijn suikerspiegel zou dalen of niet. Gelukkig waren de uitslagen goed en hoefde ik geen verdere controles meer te krijgen! Opluchting!

Cursussen

In het tweede trimester begon ik met mijn eerste yogalessen. Er is een mega groot aanbod in zwangerschapssporten, zelf heb ik gekozen voor zwangerschapsyoga omdat ze hier vooral de aandacht richten op ademhalingsoefeningen en ontspanningsoefeningen. Daarnaast is het lichamelijk gezien niet te intensief en kon ik wel een moment van bezinning gebruiken omdat ik ook nog ca. 30 uur per week werkte. Ook vond ik de yogalessen een mooie manier om in contact te komen met andere zwangere vrouwen en hun ontwikkelingen te volgen.

Ook heb ik een zwangerschapscursus gevolgd met mijn man. Deze cursus bestond uit 3 avonden waarin we veel theorie kregen over wat er allemaal komt kijken bij een zwangerschap, waar je allemaal rekening mee moest houden, een avond over borst- en kunstvoeding en over de bevalling en de kraamtijd. Wij vonden het super interessant omdat we allebei een leek zijn op dit gebied. Ook hier was het leuk om in contact te komen met andere stelletjes die er net zo onervaren als wij bij zaten. Geen vraag was te gek en het heeft heel wat inzichten gegeven! Ik vond het ontzettend fijn deze avonden te hebben gevolgd en het was nog gratis ook!

Ik heb een vreemde aantrekkingskracht op katten tijdens mijn zwangerschap. Ze zoeken me steeds op en willen bij me op schoot liggen :). Gelukkig ben ik een echte catlady dus vind het erg gezellig! | Op de tweede foto ben ik 26 weken in verwachting! De buik groeit aardig hard!

Ziekenhuis

Met 27 weken schrokken we wel even omdat ik plotseling erg last van mijn rug en buik kreeg. Een aanhoudende zeurende pijn. De pijn was zo heftig dat ik niet meer wist hoe ik liggen, staan of zitten moest. Ik dacht dat de bevalling begonnen was. Een best angstig moment. Ik besloot de verloskundige te bellen en die zei dat ik wel even langs mocht komen. Ze was erg kalm aan de telefoon en het maakte haar niet uit dat ik op vrijdagavond om 23:00 uur op de praktijk verscheen. Mijn man en ik kwamen aan en de verloskundige volgde niet veel later op de fiets. Ze opende het gebouw en startte de computer op. Even mijn gegevens erbij pakken. Ondertussen had ik nog steeds pijn. Ze deed wat controles en zei dat de bevalling nog niet begonnen was maar helemaal rustig was het ook niet. Voor de zekerheid moest ik door naar het ziekenhuis om een hartfilmpje te laten maken. Dat deden we en midden in de nacht zaten we daar dan aan de apparatuur. Gelukkig bleek alles goed maar na het inleveren van mijn urine bleek dat ik een beginnende blaasontsteking had. Hiervoor kreeg ik een antibiotica kuurtje mee van 5 dagen met 15 pillen. Ik wilde ze eerst niet nemen omdat ik bang was dat dit slecht was voor het kindje maar ze verzekerden dat dit geen kwaad kon. Bovendien zou een verwaarloosbase blaasontsteking kunnen verergeren en dan ben je echt verder van huis. Dus ik heb braaf het kuurtje afgemaakt en de pijn nam na een week af. Gelukkig geen vervroegde bevalling maar het was wel even schrikken. Die week gaven ze ook als advies om bedrust te houden en dat heb ik ook gedaan. Ik knapte op en ben aan het einde van de week weer wezen werken. Ik was weer fit en kon er weer tegen aan. Het derde trimester tegemoet!

Hoe voelde jij je in het tweede trimester? Heb jij ook een cursus of een zwangerschapsyoga o.i.d. gedaan?

4 reacties

  1. Gelukkig hoefde ik de suikertest niet te doen, want ik had juist een onwijs lage glucose tijdens het prikken, ondanks mijn PCOS. Dat eerste plopje, inderdaad net een luchtbel die uit elkaar spat. Zo onwijs bijzonder. Ik heb een borstvoedingscursus gevolgd en zwangerschapsyoga. Maar ik zou wel aanraden om ook nog écht een pufcursus erbij te doen, want die had ik toch wel nodig bij mijn bevalling.
    Cindy heeft onlangs geplaatst…TAG: Keukenprinses

    1. Fijn dat je de suikertest niet hoefde te doen en dat je suikerwaarden mooi laag waren. Een echte pufcursus daar ben ik nu wat laat mee denk ik ;-) maar ik hoop dat de verloskundige en/of gynaecoloog mij hierbij coacht. Daarnaast is er tijdens mijn yogalessen veel aandacht gegeven aan de ademhalingstechnieken. Ik ben heel benieuwd.

  2. Wat een fijne lange update met mooie en spannende momenten. Ik ben nu momenteel 17 weken zwanger. En ben heel benieuwd naar de suikertest, ook ivm met pcos, maar gelukkig duurt het nog even. Wat ontzettend fijn dat de extra ader niets te betekenen had! Fijne verdere zwangerschap gewenst!

    1. Gefeliciteerd met je zwangerschap! En de suikertest vond ik goed te doen. Het is 3 keer bloedprikken en een mierzoet drankje opdrinken en lang wachten dat wel, maar met een leuk tijdschrift/boek kwam ik de tijd wel goed door. En jij ook succes en veel geluk met je zwangerschap!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge