Zwangerschap week 1 t/m 12 (eerste trimester)

Tijdens mijn zwangerschap merk ik dat ik steeds naar een bepaald moment toe leef en elke keer als ik die gebeurtenis (en voor mijn gevoel mijlpaal) had behaald was ik weer enorm blij en opgelucht. Het leek mij het leuk om terug te kijken op de zwangerschapsweken die ik inmiddels achter de rug heb. Hoe voelde ik me toen?, waren er zwangerschapskwaaltjes? en welke momenten/gebeurtenissen vond ik bijzonder? Ik heb zwangerschapsweken in stukjes opgeknipt. Vandaag week 1 t/m 12 van de zwangerschap.

De zwangerschap telt officieel 40 weken waarvan je de eerste paar weken vaak nog niet (zeker) weet of je in verwachting bent. Pas twee á drie weken ná de bevruchting kan je testen of je in verwachting bent en als dat ook zo blijkt te zijn dan wordt er niet geteld vanaf de dag van bevruchting, maar vanaf de eerste dag na je laatste menstruatie. Dus als je na twee weken na de bevruchting positief test dan blijk je feitelijk al vier weken in verwachting te zijn volgens de officiële telling.

Ontdekking

Begin van dit jaar voelde ik eigenlijk een beetje dezelfde symptomen als een beginnende menstruatie. Ik had wat zeurende pijn in mijn onderrug en onderbuik en dacht dan ook dat ik binnenkort weer een menstruatie zou hebben. Toen deze uit bleef deed ik een test en zag één duidelijke streep en daarnaast een heeeeeel licht klein tweede streepje. Ik dacht dat de test niet heel betrouwbaar was omdat het tweede streepje zo licht was en gooide de test teleurgesteld in de prullenbak waarop deze belande in het restant van de aardappelpuree van de dag ervoor.

Het zat me toch een beetje dwars en deed wat research op internet en las dat daar stond:”Een tweede streepje is een tweede streepje, hoe licht deze ook is.” Ik belde voor de zekerheid mijn zus om te vragen wat verstandig was om te doen. Nog een keer testen of een paar dagen wachten? Ik was een beetje zenuwachtig. Mijn zus daarentegen was enthousiast en vroeg of ik haar de foto kon appen van de test. Dus ik liep weer naar de prullenbak, viste de test uit de aardappelpuree en maakte een foto. Toen mijn zus de foto zag was het voor haar duidelijk. Dit kan niet missen. Bel naar de verloskundige zei ze! Ik nam contact op en kon gelijk dezelfde dag langskomen voor een bloedtest. Ik liet bloedprikken en die middag werd ik gebeld met de mededeling:”Gefeliciteerd! Je bent nu vier weken in verwachting!” Ik had mijn man die ochtend al geïnformeerd dat ik ging bloedprikken maar verwachtte er niet al teveel van. Mijn man was ook redelijk nuchter en we spraken af dat ik zou bellen als ik meer wist. Maar toen ik de felicitatie hoorde kon ik mijn geluk niet meer op, dit had ik niet verwacht! Ik belde eerst naar mijn zus om te bevestigen dat ze gelijk had en daarna belde ik gelijk mijn man om hem te vertellen dat we in verwachting zijn! Ik zat in de auto onderweg naar mijn werk en realiseerde me totaal niet dat ik eigenlijk officieel aankondigde dat ik in verwachting was! Ik was zo verbijsterd, gelukkig en kon het niet bevatten. Achteraf gezien had ik misschien wel een leukere manier kunnen verzinnen om het aan mijn man en aan mijn zus te vertellen dat we in verwachting waren, maar ja ik ben soms wat impulsief en was zo vol van het prachtige nieuws dat ik daar helemaal niet bij stil stond. Ik heb er geen spijt van want ik was gewoon zo overwelmt door allerlei gedachten! Toen ik het telefoontje kreeg dat we in verwachting waren werd er wel gelijk bij gezegd dat ik nog een paar keer langs moest komen om bloed te laten prikken om te zien of het hcg gehalte ging doorzetten. Gelukkig bleek dit elke keer het geval en drong het heel langzaam maar zeker door dat we daadwerkelijk in verwachting zijn. Die avond waren Koen en ik helemaal blij en besloten onze ouders het ook te vertellen.

Omgeving vertellen

De volgende dag gingen we bij mijn ouders op visite en de dag erop naar zijn ouders. We hebben geen cadeautjes of andere originele manieren bedacht om het aan te kondigen. We zeiden tegen beide ouders dat het klussen op de bovenverdieping, waar we op dat moment mee bezig waren, nu een duidelijke deadline had en bleven vervolgens stil. Beide (schoon)ouders hadden de juiste conclusie getrokken en feliciteerden ons! De dagen erna vertelde we het onze broer en zussen! Iedereen was erg blij voor ons! Voor de verdere omgeving besloten we het nog even stil te houden en te wachten op de eerste echo want het was allemaal nog wel heel erg pril en onzeker. Al was dat niet van lange duur want we konden onze enthousiasme maar moeilijk voor ons houden. We wilden wel iedereen het persoonlijk vertellen en spraken daarom op korte termijn met veel vrienden af. Super leuk om al die leuke en lieve reacties te horen. Ook kregen we van vrienden en familie de eerste felicitatiekaartjes, cadeautjes en tassen vol met zwangerschapskleding. Zo super lief en attent hoe iedereen mee leeft en blij voor je is!

Eerste echo en eerste signalen

Met een week of 7 kregen wij de eerste echo! We waren zenuwachtig want we zouden nu zien of het kindje een kloppend hartje had. En gelukkig was dit ook het geval. Heel onwerkelijk en bijzonder om te zien! Daarnaast kregen we een printje mee van de eerste echo en daaruit kon je nog niet veel opmaken. Een wit boontje met een balletje (vruchtzakje) er boven. Twee weken later kregen we weer een echo om te kijken of alles goed was en toen was er al een heel klein mini mensje te zien. Bizar en zo wonderlijk. Vooral ook omdat je van buiten niets ziet en van binnen nog niets voelt. Je moet maar gewoon geloven dat het zo is. Alhoewel ik in de eerste weken wel merkte dat ik sneller moe was dan gebruikelijk en dat ik veel dingen niet meer lekker vond. Ik had de hele dag honger maar als ik twee happen had gegeten dan zat ik alweer vol. Ook werd ik soms misselijk als ik bepaalde dingen at en kon sommige geuren niet meer verdragen, dan moest ik kokhalzen wat heel charmant is :D.

Moeders voor moeders

Ik had gehoord over Moeders voor Moeders en wilde hier graag aan mee doen. In week 9 had ik een intakegesprek met een medewerker van Moeders voor Moeders. Ze legde me uit dat Moeders voor Moeders urine inzamelt van pril zwangere vrouwen in Nederland om stellen met vruchtbaarheidsproblemen te behandelen. Een prachtig doel! Je kunt je aanmelden zodra je weet dat je zwanger bent tot en met de 11e week. Meedoen kan vanaf de 6e tot en met de 16e week. In deze periode bevat urine het meeste hCG-hormoon. Dit hormoon wordt gebruikt voor het maken van geneesmiddelen voor vruchtbaarheidsbehandelingen. Ik wist 100% zeker dat ik hier aan mee wilde doen en heb geen seconde getwijfeld. Wij hebben hier zelf ook baat bij gehad en ben erg dankbaar dat het gelukt is. Nu kon ik zelf het geluk doorgeven! Het intakegesprek vond bij mij thuis plaats en na een urine(zwangerschaps)test kreeg ik groen licht om mee te doen. Als dank voor mijn deelname kreeg ik alvast een leuk presentje. Een mooie zachte omslagdoek voor de baby. Erg lief!

Al snel ontving ik de eerste kratten met blauwe flessen en een trechter. Ik zou ruim 6 weken zoveel mogelijk urine opvangen voor het goede doel. Omdat ik het nog niet op mijn werk verteld had, ving ik mijn urine daar nog niet op. Het valt namelijk nogal op als je met een trechter en een blauwe fles naar het toilet loopt ;-). Maar zodra ik thuis was of op visite bij vrienden en familie dan ving ik zoveel mogelijk urine op voor het goede doel. Elke week zette ik de kratten buiten achter een plant en deze werden dan discreet bij mij thuis opgehaald door een reclameloos busje. Prachtig om op zo’n simpele manier bij te kunnen dragen aan dit prachtige doel. Ik heb het met veel liefde gedaan!

12 weken

De twaalf weken grens was voor mij een belangrijk moment. Tot die tijd vond ik het vooral erg spannend allemaal en kon ik eigenlijk moeilijk genieten. Ik durfde er niet aan toe te geven, want ik was zo bang dat het mis zou gaan. Pas na de 12 weken termijn kon ik iets meer ontspannen en ademhalen maar dat ging wel met ups en downs. Met trillende pen schreef ik voor het eerst in mijn 9 maanden dagboek nadat vriendinnen me hadden aangemoedigd om hier gewoon een begin aan te maken. De verpleeg/verloskundigen waren erg lief en spraken hoopvol en gaven ze me vertrouwen dat het er allemaal goed uitzag. De hormonen gingen tekeer in mijn lichaam en ik had een erg kort lontje, emotioneel was ik behoorlijk labiel voor mijn gevoel. Ik was erg onzeker en vond het vervelend dat ik er op mijn werk nog niet over kon praten. Pas toen ik het met twaalf weken op mijn werk vertelde, kon ik er over praten, dat luchtte op want mijn buikje begon wel zichtbaarder te worden. Langzaam maar zeker durfde ik steeds meer te genieten van het de zwangerschap, maar hield het nog wel een beetje stil. Ik was wat gereserveerd maar het begon steeds meer te komen al begon het echte genieten pas enkele weken later.

Hoe heb jij de eerste weken van je zwangerschap ervaren?

Dit vind je misschien ook leuk

3 reacties

  1. Heel herkenbaar. Wij waren er ook vlug bij met het vertellen aan familie en een paar vrienden. Mijn man had sigaren gekocht en overhandigde ze aan mijn vader, ‘die roken we samen over een maand of 8 op’ zei hij erbij. Het duurde even voor het kwartje viel. Aan moeders voor moeders heb ik ook meegedaan. Wel alleen thuis, ik nam de flessen niet mee.
    Margriet heeft onlangs geplaatst…Uit het archief: Weer naar school!

    1. Hihi grappig dat de boodschap wat later binnen kwam bij je vader ;-). En wat goed dat je ook hebt meegedaan aan moeders voor moeders! Ik hoor het gelukkig steeds vaker om mij heen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge