Walking for charity!

In februari werd ik door iemand benaderd met de vraag of ik collecte wilde lopen voor de ZOA. Het ging om slechts twee straten, waarvan mijn eigen straat en nog een aangrenzende straat en het zou me hoogstens 2 uurtjes van mijn tijd kosten. Ik hoefde er niet lang over na te denken, want zo kan ik op een vrij gemakkelijke manier wat betekenen voor een ander. Ik vind het heel goed om geld of goederen aan mensen te geven die het minder hebben. Wat ik dan wel belangrijk vind is dat het ingezamelde geld/goederen op een goede manier benut worden. En daar ben ik met ZOA wel van overtuigd want in deze organisatie heeft de directie een ‘normaal’ salaris en hebben zij een CBF keurmerk wat inhoudt dat er streng op wordt toegezien dat er geen geld aan de strijkstok blijft hangen.

Bron

Voordat ik de collecte ging lopen had ik eerst een gesprek met degene die me gevraagd heeft. Ze kwam bij me thuis en onder het genot van een kopje thee vertelde ze wat over het doel. Ook al ben ik niet volledig onbekend met dit doel (want met onze bruiloft hielden we ook een collecte voor de ZOA) toch was het verstandig om even wat ins en outs te horen zodat ik niet met een mond vol tanden sta als er (door)vragen worden gesteld.

Als je niet bekend bent waar ZOA voor staat, dan hier in het kort even een toelichting: De letters ZOA staan voor Zuid Oost Azië, de regio waar het werk in 1973 begon. Inmiddels is  ZOA actief in 15 landen op 3 continenten dus de afkorting heeft daarmee zijn oorspronkelijke betekenis verloren, maar de naam blijft staan voor de hulp die ze bieden aan slachtoffers van natuurrampen en gewapende conflicten, tot zij weer in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. ZOA biedt mensen dus hulp, hoop en herstel. Wat dit in de praktijk betekent verschilt per land. Maar ze zorgen onder andere voor voedselzekerheid door middel van landbouwproductie door bemesting en betere zaadjes en verbeteren de voedselopslag. Verder geven ze voorlichting over hygiëne, helpen bij het maken van sanitaire voorzieningen, waterputten en bouwen dammen in verband met overstromingen.

Toen ik alle informatie had ontvangen kreeg ik nog een identiteitspasje, wat informatiefoldertjes en natuurlijk de collectebus. Om 18:30 uur ging ik op pad, we leefden toen nog in de wintertijd dus het schemerde al een beetje. Ik verzamelde alle moed en liep de route die ik op google maps in gedachten had uitgestippeld. Stiekem vond ik het wel een beetje spannend; hoe zouden mensen reageren en vonden ze het niet irritant als iemand aanbelde? Gelukkig had ik een boekje waar de oneliner in staat en ik discreet achter mijn collectebus ‘verstopte’ voor het geval ik mijn tekst kwijt was als de deur werd open gedaan. Ik probeerde een zelfverzekerde indruk te maken, rug recht, duidelijk en helder spreken. Daar stond ik dan voor het eerste huis, toen ik het pad opliep richting de deurbel voelde ik de ogen vanuit de woonkamer al op mij gericht. Dingdong!! Net voordat de deur openging spiekte ik nog even op mijn brief en daar stond de eerst potentiële gever. Hij keek wat vragend naar de collectebus terwijl ik zei:”Ik collecteer voor de ZOA, zij bieden hulp aan slachtoffers en vluchtelingen van natuurrampen en conflictlanden, heeft u misschien een gift over?” Gelukkig! Die zin kwam er niet heel ongemakkelijk uit. Ik kreeg geen vragen, maar alleen een opmerking:”Momentje, ik pak even de portemonnee”. En voor ik het wist viel daar de eerste € 2 munt in de bus! Alhoewel, de eerst munt die gegeven werd, want ik had zelf al wat kleingeld erin gegooid zodat de bus niet zo leeg zou klinken ;-) . Ik dacht wauw! € 2! Dat vind ik best veel geld voor een deurcollecte. Ik heb een potje kleingeld in een kast staan en pak meestal € 0,50 of als ik gul ben € 1, het gaf me ineens een gevoel van dat je best wel wat meer mag geven aan een collectant. Eerst dacht ik dat het gewoon beginnersgeluk was, maar er waren behoorlijk veel mensen die € 1 of € 2 gaven! Echt super! Sommige gaven wat er nog in de portemonnee zat en anderen hadden geen kleingeld in huis of wilden niet geven. Als iemand niet wilde geven zei ik steeds:”Prima, geen probleem, fijne avond nog” en liep dan vervolgens weg. Ik had geen zin in discussies aan de deur en ik respecteer het ook als iemand niet wil geven. Ik voelde me wel eens wat ouderwets met een collectebus. Het is niet meer anno 2015 om contant geld op te halen. Eigenlijk zou ik wel een pinapparaatje mee willen, het werkt een stuk sneller dan steeds te moeten wachten aan de deur voordat iemand zijn/haar portemonnee heeft gevonden en ik verwacht dat mensen ook meer zullen geven als er gepind wordt. Maar goed dat even terzijde.

Het ging best wel voortvarend en tja dan word ik overmoedig, het spiekbriefje vergat ik een beetje en toen er weer werd opgedaan was ik ineens mijn tekst kwijt. Ik kwam niet echt professioneel over en er werd ook geen geld gegeven. Misschien had er niets mee te maken, maar het maakte me wel een beetje onzeker. Ik merk wel dat als je bij zo’n 70 deuren steeds dezelfde boodschap moet brengen dat de sleur er een beetje in komt en ik minder secuur was. Daarnaast had ik ook gewoon een werkdag achter de rug en was mijn concentratie ook niet meer je-van-het. Gelukkig herpakte ik mezelf en na een uur en drie kwartier lopen hield ik het voor gezien. Ik nog niet alle adressen gehad maar het was inmiddels al donker buiten en ik vond het ook te laat om tegen 20:15 uur nog bij mensen aan te bellen. Bovendien wilde ik voorkomen dat ik het ging afraffelen en aan de deuren sta te ijlen ;) .

De volgende dag pakte ik de draad weer op en had gelukkig nog goed onthouden waar ik gebleven was. Ik hoefde maar een paar huizen te lopen. Gelukkig maar, want dit keer regende het en stond ik iets wat verlept bij mensen aan de deur (een paraplu en een collectebus vasthouden is geen succes). Misschien hielp het wel, want sommige mensen zeiden:”Wat goed dat je zelfs in deze omstandigheden nog collecte loopt en gaven best veel geld!”. Af en toe waren mensen niet thuis en bij sommigen deed ik dan een foldertje door de deur, maar uiteraard alleen bij mensen die geen nee-nee- of nee-ja sticker op de deur hadden. Er waren ook huizen waarop een sticker was geplakt met de tekst: geen colportage. Ik was niet bekend met het woord, maar het betekent: het van deur tot deur gaan met de bedoeling artikelen of diensten aan de bewoner(s) te verkopen. Dit komt overeen met de stickers waarop staat: Nee, geen verkopers aan de deur. Dit was voor mij meer begrijpelijke taal. Ik vond het lastig om te bepalen of ik dan wel of niet mag aanbellen. Ik vraag immers wel om geld, maar verkoop eigenlijk niets. Eerst sloeg ik deze huizen over maar even later besloot ik het wel te doen, omdat ik verderop in de straat een sticker vond waarop stond: Geen verkopers, collectanten of geloofsovertuigers aan de deur. Soms zag ik de sticker te laat, en belde aan. Toen ik de sticker vervolgens zag ben ik hem gauw gesmeerd :) . Misschien kwam dit nog wel verdachter over omdat het nu net leek alsof ik als een 10-jarige aan het belletje lellen was, bovendien stond ik bij de buren aan de deur te bellen dus viel het alsnog op dat ik het was, maar ja ik wilde ook geen kwade mensen aan deur!

Ook deden er kleine kinderen open, hmm hier was ik niet op voorbereid en was mijn spiekbriefje niet meer zo handig. Ik probeerde in Jip-en-Janneke-taal te vertellen wat ik kwam doen. Waarop vervolgens de ouders geroepen werden en ik soms meer dan een minuut stond te wachten. DUURT LANG! Af en toe kwam er dan een nieuwsgierig kindje of een hond!! om de hoek kijken. Bij één huis stond ik oog in oog met een grote herdershond! Dag lief hondje.. hehe… :D . Ik durfde de deur niet dicht te trekken omdat ik bang was dat hij zou happen, grote schijterd dat ik ben :) . Omdat ik in mijn eigen straat liep kwam ik mijn eigen kater Leo op een gegeven moment ook tegen. Die was erg verbaasd mij te zien bij een huis van een ander maar besloot met zijn staart in de lucht naar me toe te sprinten, terwijl er net iemand open doet. Hij miauwde wat en wilde bij de mensen naar binnen, waarop ik hem een paar keer heb moeten wegjagen tot grote verbijstering van Leo.

Uiteindelijk had ik beide straten er op zitten en had stiekem was lamme polsen van het vasthouden van de toch best wel zware bus! Een goed teken. De volgende dag ging ik naar dezelfde vrouw die me benadert had om collecte te lopen. We gingen samen de opbrengst tellen. Ik had € 69 opgebracht! Super blij was ik want alle beetjes helpen. In totaal heb ik 2,5 uur gelopen en heb toch maar weer een mooi bedrag bij elkaar gesprokkeld.

Jaarlijks wordt er door 17.000 collectanten huis-aan-huis gecollecteerd in de laatste week van maart. En daar was ik er dus één van :) .  Al met al is het me goed bevallen en heb me opgegeven om volgend jaar weer te lopen.

Wat vind jij van de deurcollectes?

15 reacties

  1. Mijn moeder deed het vroeger ook altijd voor Stichting Kinderhulp geloof ik. Ik vond het altijd geweldig, dan gingen we op een lente-/zomeravond alle huizen af en keek ik stiekem bij iedereen naar binnen, nieuwsgierig als ik was haha. Meestal mocht ik dan de bus vasthouden en deed mijn moeder het verhaal, en ik mocht vaak ook aanbellen van tevoren. Allemaal van die dingen die als kind (ik was echt tussen de 5 en de 8 denk ik) gewoon superleuk zijn, al die nieuwe indrukken. Mijn zus ging eigenlijk ook nooit mee, maar ik deed het echt met plezier (en misschien ergens ook wel goed, dan geven ze natuurlijk sneller wat want zo’n schattig klein meisje). Op een gegeven moment was het wel zo dat ik niet meer meeging geloof ik en toen was mijn moeder er ook snel klaar mee, dus die is er al een paar jaar mee gestopt. Afgelopen maand kwam de overbuurman (heeft gewoon een gezin, ze wonen hier twee jaar ofzo) aan de deur voor dezelfde stichting en met de vraag ‘ja, we zoeken ook nog collectanten’, haha :) Ik vind het wel iets moois om te doen en hoewel je je als volwassene misschien sneller wat bezwaard voelt, denk ik eigenlijk dat dat helemaal niet hoeft: veel mensen willen best wat aan het goede doel geven, maar zijn gewoon een beetje te ‘lui’ om zelf een doel uit te zoeken en dan zomaar wat over te maken ofzo. Als jij langskomt bied je ze de mogelijkheid om op een makkelijke manier wat voor de wereld te betekenen en zelf ook een goed gevoel te krijgen. Dat is alleen maar goed, toch?

    1. Wat ontzettend leuk om te lezen! En vroeger liep ik ook met mijn moeder mee kan ik me herinneren. En dit is inderdaad een heel laagdrempelige manier om geld te geven aan een goed doel, terwijl er ‘achter de schermen’ ontzettend veel voor geregeld moet worden. Maar alles voor het goede doel ;-) .

  2. Wij hebben een klein schaaltje staan waar we kleingeld in bewaren voor als de collecte komt en ik geef altijd wat. Van de nier stichting komen ze zelfs ’s avonds laat collecteren in de kroeg. Met een speciale collectebus met lampjes er in. Heel erg leuk en er wordt dan ook altijd gul gegeven.
    Wendy heeft onlangs geplaatst…Van bloed- naar plasmadonor?

  3. Leuk om te horen dat je vroeger ook collecte hebt gelopen! En niemand is verantwoording verschuldigd als hij/zij geen geld geeft aan een collectant. Iedereen is daar volledig vrij in en ik heb daar ook totaal geen oordeel over, want ik denk dat je op heel veel verschillende manieren anderen kan helpen in plaats van met geld alleen.

    1. Dat heb ik ook wel eens hoor. Dan denk ik zucht.. weer die deurbel, maar eigenlijk geef ik altijd wel iets aan de collectanten. Ik heb zelf een sticker op de deur dat huis-aan-huis-verkopers niet welkom zijn, want daar zit ik echt niet op te wachten :) .

  4. Leuk om een artikel te lezen over je ervaringen te lezen met het collecteren! Ik loop zelf al een paar jaar de collecte voor Alzheimer (in november is dat) en mijn moeder loopt heel veel collectes (iets van 9 of 10 per jaar) dus ik ben er een beetje mee opgegroeid. Dan went het vanzelf. Het voelt wel goed om te doen, je levert een beetje tijd in maar doet wel iets voor het goede doel; tegelijkertijd merk ik wel dat de mensen in het dorp waar ik woonde meer geld gaven dan de mensen hier, terwijl hier de mensen over het algemeen rijker zijn. Ik heb gemerkt dat als je zelf weet hoe het is om niet zoveel geld te hebben, dat je dan vaak meer geeft dan mensen die eigenlijk geld genoeg hebben. Gek eigenlijk!
    Linda heeft onlangs geplaatst…Het is weer tijd voor muziek!

    1. Wat leuk om te horen dat jij ook collecte loopt! En je moeder dus 10 collectes per jaar, wauw goed bezig zeg! Ik denk altijd maar zo: alle kleine beetjes helpen en je kunt nooit bij iemand in de portemonnee kijken dus ben dankbaar voor alles wat er gegeven wordt. Maar het zet me wel tot nadenken over mijn eigen giften :) .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge