Life changing

Sinds september van dit jaar zitten wij in de “fase” van een schoolgaand kind. Het was een hele verandering voor ons allemaal. Ik was meer bezig met wat die verandering voor een effect zou hebben op onze zoon dan dat ik erbij nadacht wat voor consequenties deze verandering voor mij heeft. Mijn tip aan jullie, heb je nu een kind van 3?, lees dan het boek “De Schoolfabriek” van Sofie van den Enk. 

Onze zoon gaat naar een grote basisschool waar hij niemand kende, terwijl hij daarvoor ruim 3,5 jaar gewend was op een klein kdv vlakbij huis wat heel vertrouwd voelde. Het was dus een enorme omslag voor ons mannetje. Ik besloot om 3 weken vakantie op te nemen. Zo kon hij eerst rustig wennen aan school en hoefde hij niet gelijk naar de bso toe en kon ik hem ophalen als het nodig was. Onze jongste wisselde ook van kdv die in het gebouw naast de basisschool zit. Ook voor hem een hele verandering wat tegelijk kwam. Ik zag zeeën van me-time voor me waarin mijn oudste op school zat en mijn jongste op het kdv. Ik had een to-do-list gemaakt met dingen die ik wilde doen. Nou dat was een deceptie. Ik heb welgeteld één ding van die lijst gedaan want ik ká-pot. Het kostte me wat moeite om aan een nieuw ritme te wennen en elke dag op en neer naar school gaan en je zoontje huilend achter te laten. En ook op het kdv moest onze jongste wennen al ging dat gelukkig wat makkelijker. Maar ook voor mij gold dat er allemaal nieuwe mensen en indrukken waren om te verwerken.

Als je kind 4 is, lijkt het nog moeilijker om ze weg te brengen vind ik. Je kind beseft alles veel meer en gaat meer vragen stellen en geeft zijn mening. De eerste dagen begon veelbelovend maar het was allemaal erg overweldigend. Het is een gevoelig mannetje dus dat hakt er wel even in. Mijn moederhart was een beetje gebroken en heb ook wat tranen gelaten. Gelukkig scheen de zon en kon ik met een zonnebril op mijn panda-ogen maskeren. Bij thuiskomst kon ik alleen maar aan mijn jongens denken en kon me nergens toe zetten. Er kwam niets uit handen en de eerste week zat ik een beetje als een zombie op de bank.

Gelukkig was de school en het kdv flexibel wat betreft het meelopen met je kind naar de klas. In deze coronatijd hoorde ik dat sommige scholen geen ouders toe lieten in het gebouw en dat hun kind met de juf naar binnenliep. Ik mocht de klas in en heb dat ongeveer twee weken gedaan. In de derde week bleef ik op de gang staan en in de vierde week voor de ingang. Gelukkig ging dat goed, wat was ik trots. Ik ontving geruststellende appjes en foto’s van de juf maar hoorde ook dat hij meerdere momenten moest huilen op een dag. In de auto op de terugweg vertelde hij dat niemand met hem speelde en hij geen vriendjes heeft. Gelukkig veranderde dat al gauw en kwamen de eerste onaangekondigde speelafspraakjes ;-) . Ondanks dat ik andere plannen had voor de middag stelde ik me flexibel op, maar ook dat is even wennen :-) .

Verder vind ik het erg wennen om hem elke dag naar school te brengen en ook twee dagen in de week op te halen. Je “moet” dan elke dag wat! Elke ochtend een tasje klaar maken en ergens op tijd moeten zijn vind ik echt een uitdaging voor iemand die niet echt een ochtendmens is. Anderzijds is zo’n ritme ook wel heel lekker en duidelijk.

Omdat er helemaal geen gezamenlijke activiteiten zijn vanwege corona leer je de andere papa’s en mama’s ook niet echt kennen. Het socializen (wat me sowieso al iets minder ligt) komt nog niet echt van de grond. Vooral met ophalen staat het plein vol ouders van groep 1 tot en met 3 en ik heb nog geen duidelijk beeld wie bij elkaar horen. Ik hoop dat ik binnenkort een gesprekje met iemand durf aan te knopen en hoop dat de andere partij wat beter is in smalltalk ☺️.

De eerste periode is nu achter de rug. Wat zijn we trots op ons mannetje hoe hij zich ontwikkeld heeft en mooie sprongen heeft gemaakt! Hij doet het hartstikke goed en hij heeft het er naar zijn zin wat het belangrijkste is! Nu hebben we kerstvakantie en genieten we van even niets moeten. Heerlijk! Gelukkig slaapt onze jongste nu ook vaker door dan dat hij ‘s nachts wakker is en staat de oudste niet meer elke dag om 06:30 uur naast ons bed. We slapen uit tot 07:00 / 07:30 uur en kunnen in ons eigen tempo de dag beginnen. Daar kan ik wel aan wennen! Zeker nu het nog zo lang donker is ‘s ochtends.

Gelukkig hebben we de kortste dag alweer achter de rug en kunnen nu elke dag weer optellen naar de langste dag in de lente! Ik heb wel weer zin in wat “langere” avonden meer zon/warmte en wat positieve vibes voor het nieuwe jaar.

Fijne feestdagen gewenst!