Hello!!

Jaaaa daar ben ik dan eindelijk weer. Het laatste artikel dat verscheen was op 2 juni, midden in mijn zwangerschapsverlof en morgen is alweer de officiële laatste dag van mijn bevallingsverlof! Wat is dat snel voorbij gegaan zeg! Gelukkig heb ik nog ruim 3 weken vakantie opgenomen om nog net wat langer van mijn gezinnetje te genieten! We zijn namelijk na 40 weken en 2 dagen, op 20 juni opnieuw ouders geworden van een zoon, Lucas! Hij is gezond en echt zó schattig! Hij lacht veel en is over het algemeen heel tevreden!

Graag wil ik nog even terugblikken op de zwangerschap, bevalling en de eerste weken na de bevalling.

Zwangerschapssuiker:

Omdat ik PCOS heb, is er een verhoogde kans op zwangerschapssuiker dus moest ik tijdens mijn zwangerschap naar het ziekenhuis voor een suikertest. Helaas bleek mijn nuchtere waarde net 2 tiende te hoog te zijn. Hierdoor werd ik gelijk getypeerd als een vrouw met zwangerschapsdiabetes. Ik moest wekelijks mijn suikerwaarden meten en doorgeven aan het ziekenhuis en ik moest mijn voedingspatroon aanpassen. Ik moest 6x per dag eten (3 hoofdmaaltijden en 3x een tussendoortje) dit om mijn suikerwaarden op peil te houden. Ik hoefde gelukkig geen insuline te spuiten o.i.d. en met een paar voedingsaanpassingen ging het super goed. Doordat ik deze vorm van diabetes had moest ik in het ziekenhuis bevallen, maar dit wilden mijn man en ik sowieso graag omdat je dan in goede handen bent, er mogelijkheden zijn voor pijnbestrijding en er gelijk medische hulp is indien er complicaties zijn. Anyway, door de zwangerschapssuiker werd ook de groei van onze zoon in de gaten gehouden, vooral ook omdat onze oudste ruim 8,5 pond was en die bevalling niet bepaald vlekkeloos verliep. Ik kijk op die bevalling helemaal niet vervelend terug maar ze wilden, zo ver als dat kon, voorkomen dat het op dezelfde manier zou gebeuren dus wilden ze vanuit het ziekenhuis mij niet veel langer dan 40 weken laten doorlopen. Ik moest ingeleid worden. Een voordeel was dat de geboorte van de baby gepland werd zodat wij voor opvang van onze oudste konden zorgen.

Bevalling:

Als de bevalling niet spontaan zou beginnen dan werd er met 40 weken een afspraak ingepland om ingeleid te worden. Helaas begon deze niet spontaan dus moest ik naar het ziekenhuis. Ik had al wel wat ontsluiting en de baby was al ingedaald dus de vliezen werden in het ziekenhuis gebroken. Mijn lichaam kreeg een uur de tijd om zelf weeën aan te maken, gebeurde dit niet dan kwam het apparaat des onheils de kamer binnen waar ik op aangesloten zou worden en er een weeënstimulerend medicijn zou worden toegediend. Na een uur was het nog steeds erg rustig dus werd er op de deur geklopt en kwam de verpleegkundige met het apparaat naar binnen. Ze sloot me er op aan maar het bleef stil… elk uur werd de oxytocine wat opgevoerd waardoor de weeën toenamen en dus de ontsluiting verder vorderde. Naast dit infuus lag ik ook aan een CTG, hiermee werd de conditie van de baby gecontroleerd en er werd een drukmeter met een band op mijn buik bevestigd waarmee de weeën werden geregistreerd. Op een gegeven moment kwamen de weeën snel achter elkaar en had ik moeite met het opvangen hiervan. Ik had veel pijn en wilde graag een pijnstiller. Ik koos voor een morfinepomp en ook die werd aangesloten door middel van een infuus. Dit pijnpompje kun je met de hand bedienen, zodat je zelf de controle hebt over hoeveel remifentanil je krijgt toegediend. Zo kun je, als je het een beetje weet te timen, de ergste pijn van de weeën opvangen. Echter had de pijnstiller vanwege een weeënstorm geen effect. Je kunt jezelf niet overdoseren dus ik heb me echt rot geklikt op dat pompje… hahaha.. maar het hielp niet! Meerdere keren vroeg ik om een ruggenprik maar die kreeg ik niet want de ontsluiting vorderde nu zo goed dat het geen zin zou hebben. Even de tanden op elkaar dan maar.

Mijn man was echt mijn steun en toeverlaat en ook de verpleegkundigen en de gynaecoloog waren engelen!! Ze hebben me er goed doorheen gesleept, ik ben ze erg dankbaar!! Met de baby ging alles goed en dat gaf rust en hoop. Ik bleef rustig door ademhalingsoefeningen te doen, maar door de morfine zat ik wel een beetje te ijlen hihi.. Na een bevalling van in totaal 8 uur werd onze zoon geboren! Dit keer geen kunstverlossing maar “gewoon” op de natuurlijk manier volgens het boekje! Wat een zegen en wat anders dan met onze oudste zoon! (al had ik bij die bevalling zo goed als geen pijn vanwege een ruggenprik). Zo zie je maar weer dat elke bevalling anders is.

Thuis:

We moesten nog een nachtje ter observatie in het ziekenhuis blijven in verband met de suikerwaarden van onze zoon. Als deze stabiel waren dan mochten we na 12 uur weer naar huis. Gelukkig bleek dit het geval en de volgende ochtend rond 11:00 uur waren we thuis en zag ons zoontje voor het eerst zijn kleine broertje. Hij reageerde zo lief en enthousiast!! Wat fijn!!

De kraamhulp was slechts 19 jaar maar zij stond echt haar mannetje! Ze was zelf geen moeder maar ze deed niets onder de ervaren kraamhulp die we destijds in de kraamweek van onze oudste zoon hadden. Onze kraamhulp had namelijk zoveel kennis, stond sterk in haar schoenen en wist van aanpakken. Daarnaast was ze een schat voor onze oudste zoon!

De kraamhulp vertrok naar een week en toen begon de ellende. Ik kreeg tot 2x toe borstontsteking en heb 14 dagen lang een behoorlijke antibioticakuur gehad. Ik was goed ziek van de borstontsteking, ik had buikgriep, 39 graden koorts, ik was duizelig, was futloos en slap en viel bijna flauw. Ik was nog nooit zo ziek geweest.

Ik heb alles gedaan wat je moest doen: kolven, koelen, opwarmen, masseren. Ik ben naar een lactatiekundige geweest, alles wat je maar kan bedenken, maar de borstvoeding ging niet goed en ik had een ontevreden mannetje. Ik was mega vermoeid en écht op. Hierdoor kon ik ook niet de aandacht geven aan onze oudste zoon en daar voelde ik me ook zó rot onder. Ik had echt het gevoel hem tekort te doen. Dit alles bij elkaar heeft me doen besluiten om de borstvoeding te stoppen en volledig over te gaan om flesvoeding. Een hele moeilijke beslissing, maar wel een verstandige want het pakte heel positief uit. Mijn borstontsteking was naar ruim 2 weken en 2 kuren eindelijk over en ik kon de voedingen nu ook uitbesteden waardoor ik meer aan mijn eigen rust toe kwam. Dit kwam iedereen ten goede en ik kon weer wat aandacht aan onze oudste zoon geven!

Voeding:

Toch huilde ons mannetje soms uren achter elkaar. Ik werd er wanhopig van. Hij dronk moeilijk en onrustig, had last van reflux en veel buikkrampjes. Ik was al een keer veranderd van flesvoeding en wist niet meer wat te doen. We gingen naar de osteopaat omdat ik daar positieve verhalen over heb gehoord. De osteopaat constateerde dat er geen beperkingen waren en het vermoedelijk een voedingsgerelateerd probleem is. Het consultatiebureau adviseerde een ander merk flesvoeding en dit hielp super goed! Hierdoor werd het echt een ander mannetje! Zoveel meer tevreden en zoveel minder pijn! Het echte genieten is begonnen.

Nu:

We zijn nu ruim 2 maanden verder en het gaat goed met de kleine man. Hij groeit goed, lacht veel en ook zijn oudere broer is erg trots en lief voor hem! Ik kan er ook van genieten al vind ik het nog wel moeilijk om een goede balans te vinden tussen de zorg voor een baby en voor een bijna 3 jarige peuter, het huishouden, de sociale contacten en me-time. Hierin ben ik nog zoekende. Er zijn zoveel rollen die ik heb: moeder, vrouw, vriendin, (schoon)dochter, (schoon)zus, collega, etc. en ik wil niemand tekort doen. Maar hierdoor merkte ik dat ik de lat te hoog legde en mezelf voorbij liep. Ik moet de prioriteiten anders stellen maar het heeft nog wat tijd nodig om die balans te vinden.

Lichamelijk gaat het wel goed met me! Door de voorspoedige bevalling ben ik erg snel hersteld en de kilo’s vlogen eraf (jeuj!!). Ik kon in mijn kraamweek al mijn eigen kleding weer aan!! Bizar! Wel heb ik last van vermoeidheid. Op zich niet zo verwonderlijk door de gebroken nachten en het overdag zorgen voor een baby en peuter van bijna 3. Ik kom niet aan mijn rust toe. Ik verlang dus naar wat meer energie. Een beetje rust, ritme en regelmaat zou goed zijn.

De komende weken ga ik proberen dit erin te krijgen zodat we hier alvast aan kunnen wennen voordat ik aan het werk ga. Maar daar moet ik nog even niet aan denken. Eerst nog maar eens genieten van de laatste vrije weken!

2 reacties

  1. Wat een fijn nieuws, balen te lezen dat je na je kraamweek ziek werd. Mooi te lezen dat alles zo goed gaat met jullie, hier ook nog gefeliciteerd! Het is allemaal wat al die ballen omhoog houden, hebben wij hier al met onze Noa laat staat als je al een kindje hebt lopen ;-)

  2. Wat een goed nieuws! Gefeliciteerd met Lucas, mooi mannetje zeg.
    Het is niet makkelijk gegaan lees ik. Het zal steeds wat beter gaan, neem je tijd. Ook voor de balans, die vind je gaandeweg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge