Afscheid nemen

Misschien een beetje dramatische titel, maar afscheid nemen is wel iets wat de laatste tijd vrij centraal staat bij ons. Afgelopen zaterdag hadden we een begrafenis van mijn oma. Ze was 96 jaar, dementerend en volledig afhankelijk van de verzorging en verpleging van het verpleegtehuis waar ze verbleef. Als je, net als mijn oma, eigenlijk niets meer zelfstandig kunt doen en je geheugen je al lange tijd geleden heeft verlaten zelf zo dusdanig dat je eigenlijk alleen nog maar eet en slaapt en er bijna geen contact meer mogelijk is, dan is er nog maar heel weinig tot geen sprake meer van levensvreugd. Ondanks dat het verdriet er is van het afscheid nemen heb ik er vrede mee dat ze er niet meer is. Dat ze rust heeft en geen pijn meer heeft.

De dienst was erg mooi. De liederen die we zongen en de teksten/gedichten die voorgedragen werden waren niet zwaar maar juist hoopvol en rustgevend. Ik was wel emotioneel. Ik vind het moeilijk om afscheid te nemen, het verdriet te voelen. Zo’n dag is toch wel erg beladen. Op de begraafplaats was het erg koud. Er stond een straffe wind en het was grijs. Een groot contrast met het fleurige boeket en de mooie rode rozen die bij haar kist lagen. Het was een eenvoudige kist dat paste ook wel goed bij oma, ze was eenvoudig. Geen poespas. Nadat mijn oma was begraven en de meesten mensen hun weg naar huis weer hadden gevonden vertrokken ook wij naar huis. Ik wilde toch even ergens iets drinken. Misschien een hapje eten. Even ontladen, even bijkomen van de indrukken. We vonden een leuk restaurantje waar de open haard knisperde en ik mezelf opwarmde aan een warme chocolade melk en een lekker hapje eten.

Toen ik in het restaurantje zat dacht ik na over de dingen die over haar gezegd werden en over hoe ik mijn oma herinner. Ik zie mijn oma als een heel sterke vrouw, die een groot hart had, goedlachs was en graag hield van lekker (vet ;-) ) eten en volgens mij was ze wel een snoepkont :D . Ze had altijd snoepjes in huis, met name griotten, stophoest en Engelse drop. Als ik aan oma denk dan denk ik aan de zondagochtenden dat we bij opa en oma op visite gingen. We kregen altijd thee wat eigenlijk nog maar weinig met thee te maken had :D want het bestond met name uit melk en suiker. Hier begon mijn liefde voor thee, suiker en servies denk ik ;-) . De thee kregen we altijd in prachtig kopje met schoteltje. Wie doet dat tegenwoordig nog, thee schenken in een kopje met schoteltje? Af en toe doe ik dat op mijn werk als ik in gesprek ga met een klant, dan vraag ik hoe hij zijn koffie drinkt. Dan biedt ik hem een kopje koffie met schoteltje aan. Handig om je lepeltje op te leggen en een koekje misschien? De kopjes met schotels zijn dan ook voor mij een dierbare herinnering aan die tijd. Enige tijd geleden kreeg ik enkele van deze kopjes met schoteltjes. En ondanks dat je er zoveel van ziet bij de kringloop zijn ze niet gelijk aan deze. Deze hebben namelijk emotionele waarde. Ze roepen een herinnering op als ik de kopjes in de kast zie staan. Ook kregen we op die zondagochtenden een blokje chocolade bij de thee en later op de ochtend werd er een zak chips open getrokken voor de kinderen (YEUH!) en kregen de volwassen een plak (lees: huge klomp) kaas of worst. Ik zat dan al zo vol dat ik nog maar weinig zin had in het middageten.

Mijn oma werkte altijd hard op het land en verbouwde samen met mijn opa eigen groenten. Ze waren zo goed als zelfvoorzienend. Als je dat nu zo bekijkt is dat best weer heel hip. Zelfvoorzienend zijn in deze maatschappij. Gelukkig heb ik de liefde van het moestuinieren in mijn bloed zitten en wat lijkt me dat tof om ook zo’n goede moestuinierder te zijn dat ik in de zomer ook zelfvoorzienend zou kunnen leven, maar ik denk dat ik dan een grotere tuin nodig heb :D .

Mijn oma was ook vrij ‘speels’ als ik dat zo kan zeggen, ze deed ook gewoon lekker ongegeneerd mee als wij kleinkinderen ons van de dijk lieten afglijden op een vuilniszak. Super leuk. Daarnaast denk ik aan de momenten dat we opa en oma ophaalden voor visite. Ze hadden beiden geen rijbewijs en waren afhankelijk van vervoer van een ander. Ze stonden altijd stipt op de afgesproken tijd klaar met de jas al aan en de tas in de aanslag. Meestal ging ik mee met het ophalen van opa en oma. Ik wist dat ik dan een koetjesreep kreeg of ik mocht een paar Engelse dropjes uit het snoeppotje pakken. Lekker gehaaid..

Ja mooi om zo terug te kijken op een paar herinneringen die me zo te binnen schieten.

Mijn moeder bracht ook nog een beeldje van mijn oma mee. Ik heb dat beeldje altijd heel bijzonder gevonden. Het is een hertje bij een hekje. Jammer genoeg ken ik het verhaal niet achter dit beeldje. Ik weet niet of ze het gekregen heeft of zelf gekocht. Ik weet ook niet waar dit beeldje vandaan komt. Ik weet alleen dat ik het, zover ik het mij kan herinneren, op de schouw zag staan bij mijn opa en oma. En nu staat deze bij mij op de schouw.

Door afscheid nemen sta je ook stil over hoe je later graag zelf herinnerd wilt worden. En daar heb je nu wel invloed op. Hoe bekijken anderen je? En ben je tevreden over hoe je het in het leven doet? Stel dat je er morgen niet meer zou zijn, hoe zou je dan herinnerd worden denk je?

Ik hoop dat ik ook zo geduldig, goedlachs, warm hartig en liefdevol kan zijn als mijn oma. En ik hoop dat ik ook nog een boel andere eigenschappen die zij ook had kan ontwikkelen, zoals leren sparen en zuinig leven. Dat is wel erg handig nu mijn man en ik aan het klussen zijn in ons huis. Daar gaan veel van onze vrije uurtjes in zitten. Vandaar ook dat het zo stil is op typischtam. Verder werk ik nu het dubbele aantal uren dan ik deed en volg ik ook nog 2 cursussen waar ik examens voor moet afleggen. Ook loopt het huishouden gewoon door en is het wel fijn om nog aandacht te besteden aan onze sociale contacten. Echte momentjes voor jezelf zitten er daarom maar weinig in. En als ik dan een momentje voor mezelf heb dan wil ik liever niet meer achter de computer duiken omdat ik daar al genoeg tijd aan besteed. Ik maak dan liever een wandeling, neem een warme douche, knutsel graag of plak foto’s. Ik moet daar wel meer tijd voor nemen want het is wel belangrijk om je rustmomenten te pakken en ook te genieten van je vrije tijd. Sorry dus als het wat stiller is dan gebruikelijk op typischtam en dat ik minder reageer op andere blogs. Rond kerst en oud en nieuw heb ik een paar dagen vrij en kan dan weer even lekker bij lezen!

Sta jij wel eens stil bij hoe jij graag herinnerd wilt worden?

7 reacties

  1. Jaaaah zo was oma! Altijd met eten bezig (‘ie mutt’n weh goed èt’n) en zorgde dat je niets te kort kwam. Ze vond het heerlijk om ons te verwennen, in alles en bovenal met liefde. Ondanks dat ik haar niet veel meer zag in de laatste periode, mis ik haar. Ik denk vaak aan onze oma. ❤️
    Herkenbaar stukje! Bedankt voor het delen 😘

  2. Gecondoleerd nog met je oma. Wat een mooi artikel. Ik sta eigenlijk nooit stil bij hoe ik herinnert wil worden, misschien omdat ik eigenlijk nog niet bezig ben met de dood en afscheid nemen.
    Cindy heeft onlangs geplaatst…Spam je blog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge