Schuldgevoelens

Een beetje een dramatische titel misschien maar wel iets wat me de laatste tijd een beetje dwars zit. Dit heeft te maken met mijn sociale contacten. Ik vraag me soms af of ik er wel genoeg ben voor anderen om mij heen. Nu ik een zoontje heb merk ik dat ik niet alles meer kan doen wat ik zou willen en dat ik moet leren om dingen goed te plannen. En dat is best wel een uitdaging kan ik je zeggen ;-).

Naar een feestje gaan, in de stad even een drankje doen, een dagje shoppen of gewoon bij iemand op visite gaan zijn niet meer spontane activiteiten waar ik zo maar aan toe kan geven. Ik moet dan allereerst afvragen neem ik mijn zoontje mee of laat ik hem thuis. En als ik hem thuis laat: “Wie past dan op?, “Hoe lang ben ik dan weg?”, en “Hoeveel voedingen heeft hij dan nodig?” (ik geef borstvoeding).

En als ik ervoor kies hem mee te nemen, dan weet ik dat ik niet te lang kan wegblijven omdat ik het ook belangrijk vind dat hij een beetje rust, ritme en regelmaat krijgt en niet volledig overprikkeld raakt van alle indrukken en het eventuele slaaptekort wat hij oploopt. Want meneer vind het sinds kort lastig om in de maxi cosi of in de wandelwagenbak te slapen als ik met hem op pad ga. En aangezien hij meestal hooguit een uurtje na een voeding wel weer toe is aan een slaapje, kan je je voorstellen dat ik dan met een ontevreden mannetje rond loop en dat is voor hem niet leuk maar ook niet voor mezelf.

Dit zijn van die momenten waarin je merkt dat het moederschap zorgt voor een wat complexere manier van het plannen van activiteiten. Dit gaat bij mij dan gepaard met een schuldgevoel omdat ik dus ook wel eens ‘nee’ moet verkopen aan mijn omgeving. Ik vind het zelf wel eens jammer dat ik niet meer overal heen kan waar ik heen zou willen. Ik moet leren keuzes maken en prioriteiten stellen. Ik kan niet meer overal heen en dat vind ik best wel lastig want ik wil eigenlijk overal wel ja op zeggen! Maar het gevaar is dat je dan alles maar half doet, jezelf voorbij loopt en eigenlijk niets loopt zoals je het graag ziet.

Daarnaast moet ik nu niet alleen aan mezelf denken of ik zin, tijd en energie heb voor een bepaalde activiteit, maar ik ben ook verantwoordelijk voor het belang van mijn zoon. Ik moet mezelf nu ook afvragen: “Doe ik mijn zoon hier een plezier mee?”. Lastig, lastig.. maar gelukkig begrijpt het merendeel van mijn omgeving dit wel!  Ze weten dat ik dol ben om met ze af te spreken, gezellig een thee’tje te doen of naar een verjaardag te gaan of wat dan ook, maar dat ik nog even moet zoeken naar een juiste balans. En dat het moederschap een hele omschakeling is waarin ik mijn weg nog moet vinden. En ja, daarin zal ik vast nog wel eens fouten maken. Er achter komen wat wel en wat niet prettig werkt en dat zal waarschijnlijk vast gepaard gaan met leuke en minder leuke momenten.

Eigenlijk hoop ik gewoon op begrip van mijn omgeving, het is geen onwil, het is voor mij gewoon zoeken naar balans. En in deze zoektocht hoop ik dat ik ook gewoon een beetje lief ben voor mezelf. Mezelf de ruimte mag geven om te wennen aan deze nieuwe rol. Dat ik mag genieten van mijn zoon! Dat ik ook wel eens nee moet verkopen en me daar dan niet schuldig over voel. En dat ik mezelf gewoon in de spiegel kan aankijken en kan zeggen dat ik van mijn familie en vrienden houdt maar ook van mezelf en mijn gezin en dat ik niet alles tegelijk kan en niet overal ‘ja’ op kan zeggen!

Vind jij ‘nee’ zeggen lastig?

1 reactie

  1. Het is ook zoeken naar een balans, als je (met name voor het eerst) moeder wordt. Dat zal iedereen wel herkennen die al kinderen heeft. En voor mensen die dat niet hebben, moeten zelf ook even wennen aan de ‘nieuwe’ jij.

    Die balans in ieder in ieder geval super belangrijk. Ik vind het absoluut niet moeilijk om ‘nee’ te zeggen. Ik vind het ook niet moeilijk om me flexibel op te stellen. Naar mezelf en naar mijn zoontje. Hierdoor merk ik dat hij ook erg flexibel is, omdat hij gewoon mee gaat in mijn ritme. Hij kan overal slapen (als baby sliep hij rustig in de kinderwagen, midden in de woonkamer op een feestje), hij gaat met gemak 12 uur rustig spelen in een vliegtuig en reist ook makkelijk mee met het backpacken. Zelf heb ik juist gezorgd dat hij met van alles te maken krijgt. Ook prikkels. Maar dan wel opletten dat het niet een overdaad was en dat hij de volgende dag lekker een ‘rustdag’ had. En dat werkt hier erg goed en daardoor is voor mij alles in balans. Maar je moet het gewoon even lekker voor jezelf uitzoeken. Dat komt wel :)
    Sheila heeft onlangs geplaatst…Tag: Hallo, wie ben jij?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge